Κάποτε ήμασταν πολεμιστές (Γράφει ο Γελωτοποιός)

•Οκτώβριος 8, 2015 • Σχολιάστε

Κάποτε ήμασταν πολεμιστές, παιδιά, ονειρευτές, εραστές, ταξιδευτές, καλλιτέχνες, γονείς, άνθρωποι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είναι μια ταινία που είδα κάποτε, τυχαία, και δεν θέλω να την ξαναδώ. Προτιμώ να τη θυμάμαι έτσι όπως θέλω να τη θυμάμαι.

Είναι μια ταινία γυρισμένη στη Νέα Ζηλανδία, αλλά χωρίς χόμπιτ, ορκ και βασιλιάδες, μόνο με ανθρώπους.

Είναι μια ταινία για τον ξεπεσμό των Μαορί, των άγριων αυτόχθονων που εξαθλιώθηκαν μέσα στον πολιτισμό που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι κατακτητές.

Είναι μια ταινία όπου οι κουρελιασμένοι και λούμπεν απόγονοι των πολεμιστών πίνουν το επίδομα ανεργίας στα μπαρ, τσακώνονται στους δρόμους και δέρνουν τη γυναίκα τους, τα παιδιά τους.

Είναι μια ταινία όπου η κόρη έχει άσχημο τέλος κι ο πατέρας της, που κάποτε ήταν πολεμιστής, γονατίζει ανήμπορος μπρος στο άψυχο της σώμα.

Είναι μια ταινία που τη θυμάμαι έτσι όπως θέλω να τη θυμάμαι.

~~

Κάποτε ήμασταν πολεμιστές κι εμείς.
Απόγονοι ανθρώπων που αγωνίζονταν, που διεκδικούσαν, που ματώναν, που ένιωθαν περήφανοι για κείνο το μικρό κομμάτι γης κι εκείνη τη χαμοκέλα. Που πήγαιναν να χτίσουν ένα καλύβι κι έπαιρναν μαζί τους τον βιολιτζή, να παίζει όσο μοχθούσαν.
Άγριοι ήμασταν κι εμείς, κατσαπλιάδες φουστανελοφόροι, μας έβλεπαν οι Φράγκοι κι έκλειναν τη μύτη τους.

Κάποτε ήμασταν παιδιά κι εμείς.
Παίζαμε μπάλα στους δρόμους με τρύπια σκαρπίνια, διαβάζαμε δανεικά βιβλία του Βερν και του Καρκαβίτσα, κάναμε ποδήλατο εκ περιδρομής, αγαπούσαμε τη συμμαθήτρια με τα ξανθά μαλλιά, αλλά ντρεπόμασταν να της το πούμε. Κι η μάνα μας κοιτούσε με απόγνωση το μόνο μας καλό παντελόνι, που μόλις είχαμε σκίσει.

Κάποτε ήμασταν ονειρευτές κι εμείς.
Έφηβοι με λίγες τρίχες στο πηγούνι, έφηβοι που θέλανε ν’ αλλάξουνε τον κόσμο, να τον φτιάξουνε απ’ την αρχή. Μισούσαμε το σχολείο και τον επερχόμενο στρατό, κωφεύαμε στα κηρύγματα των βαρετών γονιών και των δασκάλων, συνομιλούσαμε με τους αυτόχειρες ποιητές -για τους ποιητές, κοιτούσαμε τις αφίσες των νεκρών ειδώλων μας στο δωμάτιο κι ορκιζόμασταν να γίνουμε σαν κι εκείνους.
Ήρωες, όχι νεκροί. Οι έφηβοι είναι αθάνατοι, γι’ αυτό ορκίζονται στους νεκρούς.

Κάποτε ήμασταν εραστές κι εμείς.
Ξυπνούσαμε και κάναμε έρωτα, τρώγαμε και κάναμε έρωτα, μεθούσαμε και κάναμε έρωτα. Κοιτιόμασταν στα μάτια το πρωί, κρατιόμασταν απ’ το χέρι όλη μέρα. Χουφτωνόμασταν δημοσίως, κάνοντας τους γέρους ν’ αναθεματίζουν τη νέα γενιά, που δεν σέβεται τίποτα. Κι έπειτα βρίσκαμε μια γωνιά, μια παραλία, ένα αυτοκίνητο, ένα δωμάτιο χωρίς κρεβάτι, για να πηδηχτούμε φωνάζοντας, λες και δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο απ’ την ηδονή μας.

Κάποτε ήμασταν ταξιδευτές κι εμείς.
Μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη, λίγα λεφτά στην τσέπη και τα βιβλία του Κέρουακ στο χέρι. Παίρναμε το νυχτερινό τρένο, για να γλιτώσουμε το ξενοδοχείο και πλέναμε τις μασχάλες μας στα καφέ της Φλωρεντίας. Τρώγαμε φαλάφελ στον δρόμο και κοιμόμασταν στα youth hostel, μυρίζοντας τα πόδια όλων των λαών της οικουμένης. Μοιραζόμασταν το μπουκάλι και το τσιγάρο με άγνωστα χείλη, πού καιρός για ποτήρια κι αρρώστιες.

Κάποτε ήμασταν καλλιτέχνες κι εμείς.
Ξυπνούσαμε και δεν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τα όνειρα μας απ’ τις ιστορίες μας, ζωγραφίζαμε με ό,τι είχαμε στο χέρι, απαθανατίζαμε την κάθε στιγμή, τραγουδούσαμε σαν να μην υπήρχε θάνατος. Μόνο μας μέλημα ήταν η τέχνη, πώς θα την εξελίξουμε και πώς θα εξελιχτεί ο κόσμος μ’ αυτή. Πίναμε ως το ξημέρωμα μιλώντας για τον Χέμινγουεϊ, τον Μοντιλιάνι, τον Χέντριξ και τον Κουντέλκα.

Κάποτε ήμασταν γονείς κι εμείς.
Παίζαμε με το παιδί μας μέχρι που να πονέσουν τα γόνατα μας. Τρέχαμε στις παιδικές χαρές ξοπίσω τους και διαβάζαμε παραμύθια μέχρι να μας πάρει ο ύπνος. Και συνέχεια το αγκαλιάζαμε, το χαϊδεύαμε, το ταΐζαμε, το κοιτούσαμε, για να χορτάσει η ψυχή μας απ’ τη δροσιά του.

Κάποτε ήμασταν άνθρωποι κι εμείς.
Παίζαμε, ονειρευόμασταν, κάναμε έρωτα, ταξιδεύαμε, κάναμε τέχνη, αγκαλιάζαμε το παιδί μας.

Είναι μια ζωή που τη θυμάμαι έτσι όπως θέλω να τη θυμάμαι. Η δική μου ζωή.

~~

Τώρα, σ’ αυτόν το χρόνο, εδώ, σ’ αυτή τη χώρα, δεν έχουν μείνει και πολλά.

Δεν είμαστε άνθρωποι πια, είμαστε ποντίκια, τυφλά ποντίκια που τριγυρνάνε άσκοπα στον λαβύρινθο του εργαστηρίου.

Άγριοι χωρίς πολιτισμό, που μοχθούν για να πληρώνουν λογαριασμούς. Δϊχως παιχνίδι, δίχως όνειρα, δίχως έρωτα, δίχως ταξίδια, δίχως τέχνη, δίχως παιδιά.

~~

Για ποιο πράγμα μοχθούμε κι αγωνιούμε;

Για να πληρώσουμε όλους τους λογαριασμούς, όλους τους φόρους; Μα αυτοί ποτέ δεν τελειώνουν, όσα και να πληρώσεις.

Για να συντηρήσουμε τις τράπεζες και τις πολυεθνικές; Μα αυτές ποτέ δεν χορταίνουν, όσα κι αν πάρουν.

Για να πληρώσουμε τους διαχειριστές της καταστροφής μας, τους πολιτικούς; Μα αυτοί είναι αναλώσιμοι, κι άλλος καινούριος θα έρθει να πάρει τη θέση του παλιού.

Για να επιβιώνουμε; Μα αυτή δεν είναι ζωή.

~~

Κάποτε ήμασταν πολεμιστές, παιδιά, ονειρευτές, εραστές, ταξιδευτές, καλλιτέχνες, γονείς, άνθρωποι.

Θα ξαναγίνουμε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Όνομα μὲν “Δημοκρατία” κέκληται – by The One Eyed Bert (Από το nostimonimar.gr)

•Σεπτεμβρίου 17, 2015 • Σχολιάστε

12025517_10153710809654379_141670183_n

Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται σχετικά με την συμμετοχή ή όχι κάποιου στην εκλογική διαδικασία, είναι αν ο πολίτης, ο οποίος θεωρητικά ζει σε μια Δημοκρατική χώρα, πιστεύει πως όντως υπάρχει Δημοκρατία, κατ’ ουσίαν και όχι κατ’ όνομα μόνο.

Προϋπόθεση για να υπάρξει Δημοκρατία είναι να υπάρχει Δικαιοσύνη και για να υπάρξει Δικαιοσύνη θα πρέπει να υπάρχει Ισότητα.
Ισότητα ίσως υπάρχει μεταξύ εμού και εσάς. Αλλά δεν υπάρχει σίγουρα μεταξύ εμού και του κύριου Μπόμπολα (το όνομα τυχαίο, αντικαταστήστε το με οποιονδήποτε διαπλεκόμενο μεγαλοεργολάβο). Υπάρχουν λοιπόν αυτοί που είναι υπεράνω της Δικαιοσύνης, υπεράνω νόμων και ψηφισμάτων.
Τότε το Δίκαιο είναι η θέληση του ισχυρού, και το πολίτευμα νοσεί.

Η ψήφος ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά δύναμη για τον πολίτη, γιατί ποτέ δεν εφαρμόστηκε ουσιαστικά σε δημοκρατικά καθεστώτα. Όποτε η βούληση του λαού ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εξουσιαστών, ακυρωνόταν με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο και πολλές φορές δεν άνοιγε ρουθούνι, όχι πάντα με τα πραξικοπήματα ή με την χρήση βίαιων μέσων. Η πολιτική που ασκείται από τους εξουσιαστές, με το μάρκετινγκ, την επίκληση στο συναίσθημα, τις λαϊκιστικές πρακτικές, την τρομοκρατία μπορούσαν και μπορούν να παρουσιάσουν το Α ως Β και Β ως Α εντέχνως και με τόση μαεστρία που ο λαός να θεωρεί ότι όντως δεν υπάρχουν περιθώρια , και ότι όντως έχει λόγο στα πράγματα.

Το ιερό δημοκρατικό δικαίωμα στο εκλέγειν, είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος που τον ωθεί στο να ονομάζει τις πολυεθνικές ή οικογενειακές ολιγαρχίες Δημοκρατίες και είναι αυτό που κατά τον Νίτσε, το κράτος πασχίζει να μας πείσει διατυπώνοντας το μεγαλύτερο απ΄ όλα τα ψέματά του: “Εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός.”

Αυτό που συμβαίνει παγκοσμίως, σε άλλη κλίμακα προφανώς και με διαφορετικό τρόπο, είναι ότι συμβαίνει και σε κάποια ταλαιπωρημένα και ισοπεδωμένα από την Δύση κράτη της Αφρικής, όπου βαφτίζουν την κάθε χούντα Δημοκρατία απλά και μόνο βάζοντας την λέξη ως πρόθεμα στο όνομα του κράτους.

Fun Fact
Η ψήφος στην εκλογική διαδικασία, όχι μόνο δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας Δημοκρατίας, (όπως αυτή εννοείται τουλάχιστον στην πρότερη αυθεντική της μορφή), αλλά είναι χαρακτηριστικό των ολιγαρχικών καθεστώτων.
Τουλάχιστον κατά τον ορισμό του Αριστοτέλη.

Το βασικό γνώρισμα μιας δημοκρατίας είναι ο κλήρος, διότι προϋποθέτει ισότητα πολιτών ή ορθότερα μια ομοιογένεια όσον αφορά στο μορφωτικό τους επίπεδο. Αυτό από μόνο του έχει πολλές προεκτάσεις και θα το αναπτύξω στο δεύτερο μέρος του άρθρου.
Αιρετοί λοιπόν,ήταν μόνο οι στρατηγοί, γιατί αυτό απαιτούσε πιο εξειδικευμένες γνώσεις και ίσως μια στρατηγική ικανότητα. Ως εκ τούτου οι πολίτες το ανέθεταν στους πιο αρμόδιους.
Σε μια σύγχρονη κοινωνία ωστόσο στους αιρετούς θα μπορούσαμε να προσθέσουμε όλους όσοι καταπιάνονται με οικονομικές ή φυσικές επιστήμες οι οποίοι και θα ανελάμβαναν αντίστοιχες θέσεις.
Από τους πολίτες λοιπόν, επιλέγονταν τυχαία εκείνοι οι οποίοι θα έπαιρναν την εξουσία για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, και όχι δίχως κόστος παρακαλώ.
Αυτό που ακούμε σήμερα για “πολιτικό” κόστος, στην πραγματική Δημοκρατία το πλήρωνε κάποιος με την ίδια του την ζωή. Αν δηλαδή ο πολιτικός έπειθε τους πολίτες για το όφελος μιας ενέργειας και αυτή οδηγούσε τον λαό σε κάτι άσχημο, ο εισηγητής αυτής της ιδέας τιμωρούταν και πολλές φορές αν οι συνέπειες αυτού ήταν καταστροφικές τιμωρούταν με θάνατο.
Σκληρό;
Ναααατ.
Ο πολιτικός γνώριζε τις συνέπειες και αυτό τον έκανε πιο προσεκτικό στο τι λέει, και πολύ περισσότερο στο τι έπραττε.

Άλλοι καιροί τότε θα μου πείτε και θα συμφωνήσω μαζί σας. Δεν μπορούν να εφαρμοστούν πολιτεύματα που αναπτύχθηκαν σε μια άλλη εποχή, στον σύγχρονο κόσμο.
Και για να το προεκτείνω, δεν μπορούν πολιτεύματα που αναπτύχθηκαν σε μια άλλη εποχή, απευθυνόμενοι σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ζούσαν σε κοινωνίες με μια εντελώς διαφορετική δομή από τις σημερινές, τις πόλεις-κράτη και που ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνούσε τις σαράντα χιλιάδες, να εφαρμοστούν στην σύγχρονη εποχή, κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες πόσο μάλλον όταν απευθύνονται σε εκατομμύρια.
Η αλήθεια είναι βέβαια πως ούτε τότε εφαρμόστηκαν με επιτυχία, αφού η περίφημη Αθηναϊκή Δημοκρατία είχε τα κακώς κείμενά της, τις παραλείψεις της, τις ακρότητές της, και δεν πρέπει να παραλείψουμε το γεγονός πως ακόμα και τότε υπήρχε η εξουσία ή οποία ήθελε να πάρει τα πράγματα στα χέρια της, λειτουργούσε δολίως διαφθείροντας, υπονομεύοντας, υποσκάπτοντας και λαϊκίζοντας.

Από την άλλη δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ούτε το γεγονός, πως στην ακμή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, το κράτος πλήρωνε τον οβολό στους πολίτες για να παρακολουθούν έργα, όπου έθεταν βαθείς προβληματισμούς και τα οποία αμφισβητούσαν την ίδια την εξουσία, το ίδιο το κράτος και τους νόμους και καλούσαν τον κόσμο σε δεύτερη και πιο βαθιά ανάγνωση της ίδιας της παράδοσης.
Κάτι άκρως ανατρεπτικό και επαναστατικό όχι μόνο για εκείνη την εποχή, αλλά και για σήμερα, το οποίο το στήριζε και το προωθούσε το ίδιο το κράτος, που εκείνη την εποχή τουλάχιστον ήταν πράγματι ο Δήμος.

Κλείνοντας αυτή την μικρή παρένθεση, και παρακάμπτοντας την διαστρεβλωμένη εφαρμογή της Δημοκρατίας, επανέρχομαι στην περίφημη ψήφο, στο ιερό δικαίωμα του Έλληνα πολίτη.

Αν ο λαός πράγματι επηρέαζε τα σημαντικά ζητήματα με την ψήφο του, τότε δεν θα ήταν συνεχώς ο ίδιος κάτω από την μπότα της εξουσίας.

Το ίδιο το πολίτευμα νοσεί και χρήζει άμεσης και ουσιαστικής βελτίωσης.
Η εντολή ανάθεσης, που καλείται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να δώσει ο λαός, προϋποθέτει συνέπεια από αυτόν που θα την παραλάβει. Συνέπεια στην ιδεολογία που εκφράζει, στις θέσεις και τις δράσεις που έχει εξαγγείλει.
Συνέπεια δεν υπάρχει, ποτέ και από κανέναν που κυβέρνησε. Πολιτικές παρατάξεις ακύρωσαν τον ίδιο τους τον εαυτό και υπηρέτησαν συμφέροντα που είτε δεν τόλμησαν, είτε δεν είχαν ποτέ σκοπό να συγκρουστούν, διότι στηρίζονται από αυτά.
Ο πολίτης καλείται να δώσει λευκή επιταγή σε μια παράταξη που τον εκφράζει, κι όταν αυτή κάνει στροφή 180 μοιρών και πράττει τα ακριβώς αντίθετα από τα όσα έλεγε προεκλογικά δεν ανοίγει ρουθούνι.
Κι εκεί μπαίνει το επικοινωνιακό παιχνίδι, τα ΜΜΕ, και όλοι οι μηχανισμοί που μετέχουν με τον έναν ή με τον άλλον στην εξουσία οι οποίοι και πείθουν τον λαό για το αναγκαίο, και για τον μονόδρομο και για την μη ύπαρξη εναλλακτικής, καταστέλλοντας τις όποιες ενστάσεις και αντιδράσεις του εν τη γενέσει τους.

Ως σύγχρονα παραδείγματα για το φιάσκο της Δημοκρατίας και για τον σεβασμό ενός εκλογικού αποτελέσματος, άρα της λαϊκής βούλησης, έχουμε τις εκλογές του 2009 όπου το 43,9% του Ελληνικού λαού, παραπλανήθηκε και ακυρώθηκε από την τότε κυβέρνηση, η οποία όχι μόνο δεν είχε τα τρισεκατομμύρια(?) που μας έταξε, αλλά μας έβαλε με όχι και τόσο ξεκάθαρες ενέργειες σε περιπέτειες με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Στις εκλογές του 2012 ο τότε αντιμνημονιακός Σαμαράς, κρέμασε ένα ωραίο 30%+18% (μαζί με ΠασοκοΔημάρ) του ελληνικού λαού, όταν παρά τα όσα είχε εξαγγείλει, συνέχισε να εφαρμόζει το μνημόνιο της προηγούμενης κυβέρνησης, προσθέτοντας το δικό του.
Κι ερχόμαστε στο 2015, όπου η Αριστερά έρχεται επιτέλους στα πράγματα (not)! Τσιπράκος τρελός! Μπορεί να έφερε το τρίτο Μνημόνιο, να μην ανέβασε τους μισθούς και να μην κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ, αλλά τουλάχιστον συγκρούστηκε με τους mεγαλοεργολάβους, τους eφοπλιστές, τους kαναλάρχες, χτύπησε την διαφθορά, έσωσε τις Σκουριές. Τι, όχι;
Σε αυτή την περίπτωση δεν ακυρώθηκε μόνο το 36% συν 4% με τους ΑΝΕΛ του ελληνικού λαού, αλλά ακυρώθηκε, με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο, και το αποτέλεσμα ενός Δημοψηφίσματος!

Κι όταν κάποιοι πολίτες απαυδούν , έχει πολλή πλάκα να τους βλέπεις να κουνάνε το δάχτυλο σε πολιτικούς και να λένε, εγώ σε πληρώνω, υπάλληλός μου είσαι.
Ναι, σίγουρα από μια οπτική έχουν δίκιο, ο καθένας δικαιούται να ζει στις φαντασιώσεις του, μέχρι τουλάχιστον να ξυπνήσει βιαίως από την ίδια την πραγματικότητα, η οποία αμείλικτα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα φροντίσει να του δείξει πόσο αδύναμος είναι και ποιοι στ’ αλήθεια κάνουν κουμάντο.

Το πρόβλημα εντοπίζεται από πολλούς στις “παθογένειες” της Δημοκρατίας, την οικογενειοκρατία, το πελατειακό κράτος, την διαφθορά, την ρουσφετολογική πολιτική, και γενικότερα στην “νεοελληνική” νοοτροπία της μάσας της ξάπλας και της φούμας.
Σαφέστατα και τα παραπάνω είναι προβλήματα όχι όμως παθογένειες της Δημοκρατίας, αλλά αποτέλεσμα της ανυπαρξίας της. Παίζω με τις λέξεις θα μου πείτε, αλλά βασικά χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας δεν θα επέτρεπαν την ανάπτυξη όλων αυτών των προβλημάτων.

Πολλοί αμφιταλαντεύονται μεταξύ της ψήφισης κάποιου κόμματος, ή της αποχής.
Εκεί υπάρχει η λογική του “λιγότερου” κακού. Το μη χείρον δηλαδή και ο Θεός βοηθός. Είναι και αυτό μια άποψη.
Το επιχείρημα που με αφοπλίζει όμως είναι πως η απόφασή μου να απέχω από τις εκλογές, θα δώσει δύναμη και ψηλότερα ποσοστά στην Χρυσή Αυγή, στην Νέα Δημοκρατία κλπ κλπ.
Δηλαδή, η απόφασή μου να απέχω από τις εκλογές, επειδή θεωρώ ότι η ψήφος μου δεν έχει κάποια ουσιαστική ισχύ, και πως θα χρησιμοποιηθεί είτε σαν άλλοθι για αυτούς που θα την λάβουν να κάνουν τις αυθαιρεσίες τους, είτε θα μεταφραστεί ως ψήφος αντίδρασης και ο καθένας θα της δώσει ότι πρόσημο και χαρακτηριστικό θέλει, σε ένα σύστημα που θεωρώ μη Δημοκρατικό, σε ένα καθεστώς όπου κάθε έννοια της Δικαιοσύνης είναι διαστρεβλωμένη, με πολιτικές παρατάξεις που δεν με εκρφράζουν κι ούτε θεωρώ συνεπείς ή σοβαρές, όπου συμφέροντα καθορίζουν και επιτάσσουν τις γραμμές τις οποίες θα κινηθούν τα κόμματα στην εξουσία, θα δώσει δύναμη σε πολιτικά μορφώματα και παρατάξεις βουτηγμένες στην διαπλοκή; Makes Sense.
Αν η μη συμμετοχή μου τα κάνει όλα αυτά, τότε πως ακριβώς θα μεταφραστεί και θα αξιοποιηθεί η ψήφος αυτού που συμμετέχει μέσα σε αυτό το σύστημα; (αν όντως θεωρεί όπως κι εγώ ότι το Κράτος καλά κρατεί).
Κι αν η αποχή είναι μια στάση απέναντι σε αυτό το άθλιο μη δημοκρατικό σύστημα, η αποχή στις επερχόμενες εκλογές έχει έναν πολιτικό χαρακτήρα παραπάνω, για προφανείς λόγους…
Κάτι που συνοψίζει και εκφράζει την οπτική μου για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι
το παρακάτω απόσπασμα, δοσμένο με τον απόλυτο τρόπο του Ρένου Η. Αποστολίδη:

“Αλλὰζετε κυβερνήσεις συνεχῶς, γιατὶ διαλέγετε τὸ «μὴ χείρον», τὸ ἐκάστοτε «μὴ χείρον»…
Κ’ ἐγὼ λέω: εἶναι κ α κ ό – μ α ύ ρ ι σ έ το, π ο λ έ μ η σ έ το !
Μὴ δέχεσαι νὰ διακρίνῃς μὲς στὸ κακό – ἀ π α ί τ η σ ε τὸ κ α λ ό ! ᾿
Αρνήσου τὸν ἑαυτό σου, αὐτοκτόνησε, ἀλλὰ ἀ ρ ν ή σ ο υ νὰ διαλέξῃς! ᾿
Αλλιὼς ἀλείφεις τὴ μηχανὴ τοῦ Κακού… Αὐτὸ εἶν’ ἐπανάσταση πράγματι, ἢ ἀναγκασμὸς τῆς ζωῆς νὰ πάῃ στὸ σωστότερο!.. ”

“Η γνώμη σας κι η ψήφος σας, σας γυρεύεται γιά να επενδυθούν οι αυθαιρεσίες αυτών που θα σας κυβερνήσουν αύριο. Καί τις επενδύετε, δυστυχώς , Ε σ ε ί ς ! Εσείς στήνετε τις μάσκες τους. Τις οποἰες ,κατόπιν, τις παίρνετε για πρόσωπά τους. Αυτός που ρήξατε κι αυτός που ανεβάσατε είναι ίδιοι. Αυτό που ρήξατε κι αυτό που ανεβάσατε είναι το ίδιο. Γιατί η βάση φταίει για τους πολιτικούς της.”

Από την άλλη βέβαια, δεν πιστεύω πως η αποχή μπορεί στα αλήθεια να αλλάξει τα πράγματα. Κυβέρνηση θα σχηματιστεί και από ένα εκλογικό σώμα 30% του ελληνικού λαού.
Θα είναι βέβαια μια νίκη, όπως νίκη ήταν και το 62% του Ελληνικού λαού που ψήφισε Όχι στο δημοψήφισμα, υπό καθεστώς τρομοκράτησης από τα ΜΜΕ, με capital control και με τους Ευρωπαίους εταίρους μας να προσπαθούν να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα με πρωτοφανείς δηλώσεις και απειλές.
Κανείς δεν μπορεί να ακυρώσει, ούτε να καπηλευθεί την ουσία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Με την άποψη πως η ψήφος δεν αποτελεί ουσιαστικά δύναμη για τους πολίτες, δεν ακυρώνεται η όποια πολιτική δράση του ατόμου και κατ’ επέκταση η συλλογική δράση.
Ίσα ίσα, η πεποίθηση πως το δικαίωμα και η υποχρέωση ενός πολίτη είναι μόνο μια ψήφος κάθε τόσο είναι μεγάλη παγίδα, η οποία μπορεί πρώτον να τον καθησυχάσει πως η Δημοκρατία είναι λειτουργική, δεύτερον να του δώσει την ψευδαίσθηση της ισχύς και της συμμετοχής του στα κοινά μόνο με αυτή του την πράξη και τρίτον και κυριότερο, να τον αδρανοποιήσει και να τον αποτρέψει από συμμετοχή του σε άλλες δράσεις.

Εγώ θεωρώ πως απαξιώνεται ο ίδιος ο πολίτης, όταν πάνε να τον πείσουν πως η μεγαλύτερη δύναμη του είναι η ψήφος που ρίχνει κάθε τέσσερα χρόνια, ή κάθε τρεις και λίγο όπως έχουν φτάσει να γίνονται τα πράγματα.
Αλήθεια η δύναμή μας είναι ένα στα δέκα εκατομμύρια;
Μια δύναμη που δίνει λευκή επιταγή σε πολιτικές παρατάξεις να υλοποιήσουν τις προαναγγελθείσες θέσεις τους, οι οποίες δεν έχουν καν την συνέπεια να κινηθούν στις γραμμές που χάραξαν προεκλογικά. Every Time.Και πάντα, μετεκλογικά ή όποια κυβέρνηση, με το πρόσχημα της ανωτέρας βίας, επαναπροσδιορίζει τις τακτικές μα και τις ίδιες τις θέσεις της, πολλές φορές κάνοντας στροφή 180 μοιρών.
Κάθε εξουσία, σε κάθε “Δημοκρατική” χώρα, ακύρωνε την θέληση του λαού, όταν ερχόταν σε σύγκρουση με την θέληση της ίδιας.

Επαναλαμβάνομαι, αλλά πρέπει να αποτινάξουμε από την συνείδησή μας, ως
πολίτες πως η μεγαλύτερη δύναμή μας είναι αυτή.
Καθημερινά τα συμφέροντα του λαού θίγονται από τα συμφέροντα των ισχυρών. Είναι στο
χέρι του καθενός από εμάς να δραστηριοποιηθούμε και να αναλάβουμε δράσεις. Δράσεις
υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας είτε ως αλληλέγγυοι σε κοινωνικές ομάδες ή πρόσωπα
όταν θίγονται τα δικά τους.

Η αντίδραση, η διαμαρτυρία, οι κινητοποιήσεις μπορούν να επηρεάσουν, να
αποτρέψουν ή και να επιβάλλουν. Ως πολίτες και ως άνθρωποι δεν πρέπει να χάνουμε το
κουράγιο μας, ούτε να απογοητευόμαστε από τον πολιτικό αυτό ξεπεσμό. Η στάση μας
πρέπει να είναι αποστασιοποιημένη από τα όποια πολιτικά παιχνίδια στήνονται στο θέατρο
των ΜΜΕ.

by The One Eyed Bert

Υ.Γ.: Το θέμα από μόνο του είναι τεράστιο με πολλές προεκτάσεις και δεν μπορεί να
αναπτυχθεί επαρκώς σε λίγες γραμμές. Προσπάθησα να εστιάσω μόνο σε όσα αφορούν
στην αποχή ως πολιτική θέση μέσα σε ένα πολίτευμα που απέχει πολύ από αυτό που θα
ονομάζαμε Δημοκρατία.

Οι δράσεις μας μέσα σε αυτό, όπως τις περιέγραψα παραπάνω, πρέπει να είναι
τα άμεσα αντανακλαστικά μας απέναντι στους μηχανισμούς του Κράτους στην μορφή και
τα χαρακτηριστικά που έχει τώρα. Η βελτίωση του πολιτεύματος όμως, η αποκατάσταση ή η εγκαθίδρυση αν θέλετε της Δημοκρατίας, είναι ένα ζήτημα από μόνο του, το οποίο
ξεχώρισα και λογόκρινα από το παρόν θέμα, για να το αναπτύξω στο δεύτερο μέρος του
κειμένου.

Οι Αναρχικοί Των Τροπικών Και Ο Δίδυμος Πλανήτης (Γράφει ο Γελωτοποιός)

•Αύγουστος 25, 2015 • Σχολιάστε

Χρειάστηκαν τρία χρόνια να φτάσουν στον Δίδυμο Πλανήτη. Αυτό το όνομα είχε διαδοθεί απ” την αρχή, καθώς το άλλο, το επιστημονικό, ήταν πολύ άχαρο και κανείς δεν το θυμόταν: Γ8111.

Ο Δίδυμος πλανήτης ήταν λίγο μικρότερος, απείχε 8111 έτη φωτός, κι είχε όλες τις προϋποθέσεις για να φιλοξενήσει ζωή. Οι αναλύσεις της τροχιάς του έδειξαν ότι είχε νερό σε υγρή κατάσταση.

Το πρόβλημα της απόστασης λύθηκε εύκολα. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να εργαστούν πάνω στο θέμα όλοι οι υπολογιστές του πλανήτη. Οι εξισώσεις που θα οδηγούσαν στην κατασκευή της σκουληκότρυπας, της χρονικής παράκαμψης που θα τους οδηγούσε πιο γρήγορα μέσα στον χώρο, μοιράστηκαν σε όλους τους προσωπικούς υπολογιστές, όλων των ανθρώπων, ως ένα λογισμικό-παιχνίδι που θύμιζε Κύβο του Ρούμπικ (με άπειρες επιφάνειες).

Δόθηκαν κίνητρα προκειμένου ν” ασχοληθούν οι πάντες με την επίλυση του γρίφου. Δέκα δισεκατομμύρια εγκέφαλοι, δέκα δισεκατομμύρια υπολογιστές, δούλευαν-έπαιζαν (συνεργατικά) με τον «Κύβο του Ρούμπικ».

Χρειάστηκε ένας χρόνος συλλογικής σκέψης και παιχνιδιού.

Η πρώτη ειδοποίηση, η λύση, ήρθε απ” την ταμπλέτα ενός οκτάχρονου, του Ulysses, και το ίδιο δευτερόλεπτο όλοι οι υπολογιστές την ήξεραν.

Ο πλανήτης πανηγύριζε κι ο μικρός Ulysses έγινε ήρωας.

Ονόμασαν τη μία άκρη της σκουληκότρυπας Τροία και την άλλη, αυτή που ήταν κοντά στον Δίδυμο Πλανήτη, Ιθάκη.

Το πρώτο διαστημόπλοιο (και αυτά που θα ακολουθούσαν) θα τρυπούσε τον χωροχρόνο σαν βελόνα, κι αντί να ταξιδέψει όλο το διάστημα (8111 έτη φωτός) θα περνούσε αμέσως στην άλλη πλευρά του «υφαντού».

~~{}~~

Το επόμενο θέμα ήταν να επιλεγούν οι πρώτοι Άποικοι, αυτοί που θα ξεκινούσαν την αποίκιση του Δίδυμου. Ο μέγιστος αριθμός επιβατών ήταν 144 άτομα. Τόσοι μπορούσαν να συντηρηθούν στο πρώτο πλοίο για τον Νέο Κόσμο -για τρία χρόνια.

Η διαπλανητική επιτροπή αποφάσισε να στείλει 12 άντρες και 132 γυναίκες.

Έπρεπε να επιτύχουν τον μέγιστο αριθμό τεκνοποιήσεων. Η μονογαμία δεν ήταν επιτρεπτή, γιατί δεν ήταν συμφέρουσα. Κάθε άντρας θα έπρεπε να κάνει σεξ με κάθε γυναίκα, όχι υποχρεωτικά, αλλά ελευθεριακά, προκειμένου ν” αυξηθούν οι πιθανότητες τεκνοποίησης.

Το αντρικό σπέρμα είναι «φτηνό», ενώ τα ωάρια είναι «ακριβά». Οι άντρες μπορούν να γονιμοποιήσουν πολλές γυναίκες, αλλά η γυναίκα μπορεί να γονιμοποιηθεί μόνο από έναν. Αν 12 άντρες κάνουν σεξ τρεις φορές την ημέρα, με τρεις διαφορετικές γυναίκες, τότε σε 3,7 μέρες όλες οι γυναίκες θα έχουν κάνει σεξ, οπότε σε εννιά μήνες θα μπορούσαν να έχουν γεννηθεί 150 παιδιά (υπολογίζοντας και στη γέννηση διδύμων).

Μόνη παράβλεψη ήταν ότι οι γυναίκες, σαν βρέθηκαν στο πλοίο, συγχρόνισαν την περίοδο τους, οπότε υπήρχε μια κοινή περίοδος αγαμίας (και μη-γονιμότητας), καθώς και πολλών καβγάδων, αφού το διαστρικό ταξίδι σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη έμμηνο ρήση δημιούργησε μια αφόρητη κατάσταση στο πλοίο.

~~

Εξ ορισμού αποκλείστηκαν οι ομοφυλόφιλοι κι αυτό δημιούργησε πολλές αντιδράσεις και μηνύσεις στο Διεθνές Δικαστήριο, για αποκλεισμό και παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ο δικαστής Φουκώ, ομοφυλόφιλος κι ο ίδιος, αποφάνθηκε ότι ούτως ή άλλως το 5% των νέων Αποίκων, των παιδιών που θα γεννιόντουσαν, θα ήταν ομοφυλόφιλοι, οπότε δεν υπήρχε παραβίαση.

Κάποιοι πρότειναν να μη γίνουν δεκτά άτομα με ψυχικές παρεκκλίσεις στο ιστορικό της οικογένειας τους. Όμως η Επιτροπή Αποίκισης, που ονομάστηκε Homer, αποφάνθηκε ότι τα γονίδια παρέκκλισης ήταν απαραίτητα για τη συγκρότηση ενός δημιουργικού νέου πληθυσμού.

Απορρίφθηκαν εξ αρχής όλοι οι θρήσκοι, καθώς οι πεποιθήσεις τους απαγόρευαν την πολυγυνία, που ήταν απαραίτητη για την νέα αποικία.

Τα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια δεν λήφθηκαν υπόψιν, προκειμένου να μπορούν όλοι να συμμετέχουν στην κλήρωση.

Οι Άποικοι επιλέχτηκαν με ίση κατανομή και απ” τις 12 Ομοσπονδίες, αφού η επιμειξία παράγει πιο υγιή άτομα.

~~

Η 13 Ομοσπονδία αρνήθηκε να συμμετάσχει, όπως είχε αρνηθεί να πάρει μέρος και στην προσπάθειας επίλυσης του γρίφου της σκουληκότρυπας.

Έτσι κι αλλιώς η 13η δεν συνεργαζόταν με τις άλλες δώδεκα -κι εκείνες της είχαν κυρήξει οικονομικό πόλεμο.

Στη 13η το πολίτευμα οριζόταν ως Συλλογική Διακυβέρνηση, αλλά οι άλλοι δώδεκα τους έλεγαν απαξιωτικά: «Οι αναρχικοί των τροπικών».

Η 13η υποστήριζε ότι τα προβλήματα που τους οδηγούσαν στην αποίκιση νέων πλανητών δεν θα λύνονταν με τη φυγή, αλλά μόνο με τη διάλυση των CMC (Capital Mega Companies), την απόλυτη κατάργηση του χρήματος και τη Συλλογική Διακυβέρνηση.

Καθώς κι ότι η αποίκιση απλά θα μετέθετε το πρόβλημα σ” έναν νέο πλανήτη. Το όλο εγχείρημα, συνέχισαν, δεν ήταν παρά ένα παραπλανητικό σόου, που ως σκοπό είχε να ξεχάσουν οι πολίτες των 12 Ομοσπονδιών την υποβάθμιση της ζωής τους.

Οι 12 Ομοσπονδίες τους αγνόησαν και προχώρησαν στην παγκόσμια κλήρωση (που θα μεταδιδόταν ζωντανά σε όλο τον πλανήτη).

~~

Σχεδόν όλοι (πέρα απ” αυτούς που αποκλείστηκαν) προσφέρθηκαν εθελοντικά, ίσως γιατί δεν έγινε γνωστό ότι το πλήρωμα του πρώτου πλοίου δεν θα επικοινωνούσε ξανά με τον μητρικό πλανήτη.

Αυτά ήταν τα δύο ελαττώματα της σκουληκότρυπας: Πρώτον, ότι δεν λειτουργούσε αμφίδρομα, ήταν μονόδρομος.

Το πλοίο μπορούσε να πάει απ” την Τροία προς την Ιθάκη, αλλά δεν μπορούσε να γυρίσει απ” τον ίδιο δρόμο.

Και δεύτερον, τα ραδιοσήματα δεν μπορούσαν να περάσουν από μέσα της (προς οποιαδήποτε κατεύθυνση).

Αυτό σήμαινε ότι οι πρώτοι άποικοι θα βρίσκονταν στον Δίδυμο Πλανήτη σε τρία χρόνια, αλλά για να επικοινωνήσουν θα χρειάζονταν 8111+8111 χρόνια, για να πάει το σήμα και να επιστρέψει.

Οπότε η μητρόπολη θα μάθαινε για την τύχη των αποίκων μετά από 8111 χρόνια και θα μπορούσε να απαντήσει σε 16222 χρόνια (αν οι άποικοι έβρισκαν ασθλατώνιο, τη μόνη πηγή ενέργειας που θα μπορούσε να συντηρήσει το πλοίο και τα συστήματα επικοινωνίας).

Αυτές οι «λεπτομέρειες» δεν ανακοινώθηκαν στους εθελοντές της κλήρωσης ούτε στους 144 αποίκους που «κέρδισαν».

Πριν την κλήρωση διέρρευσαν στο διαδίκτυο οι αδυναμίες της σκουληκότρυπας, αλλά οι 12 Ομοσπονδίες το χαρακτήρισαν εγκληματική προβοκάτσια των Αναρχικών των Τροπικών.

~~

Την Κυριακή, 15 Αυγούστου του 2049 μ.Κ.Ε. (μετά Κοινής Εποχής) ορίστηκε η αποχώρηση του πρώτου πλοίου, της Κιβωτού Ⅰ.

Το μεγαλύτερο μέρος της Κιβωτού θα ήταν ένας υδροπονικός κήπος, που θα παρείχε τροφή, αλλά κυρίως οξυγόνο. Η πλοήγηση θα ήταν αυτόματη, αφού κανείς απ” τους κληρωτούς δεν είχε γνώσεις διαστημοπλοΐας -κι άλλωστε οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι πολύ πιο αξιόπιστοι απ” τους ανθρώπους.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι πρώτοι άποικοι, πέρα απ” το ελευθεριακό σεξ, είχαν υποχρέωση να παρακολουθούν τα «μαθήματα αποίκισης».

Αυτά αφορούσαν στην ιατρική και τη γενετική, τη βοτανολογία, τη ζωολογία, τη μετεωρολογία, τη μηχανολογία, την ψυχολογία, τη βρεφοκομία, τη διαχείριση ακραίων συνθηκών, τη μάχη σώμα με σώμα, τη χρήση των όπλων, τη μαγειρική και άλλα.

Ως ψυχαγωγία θα είχαν μουσική, κινηματογράφο, λογοτεχνία και ζωγραφική. Αυτές οι τέσσερις τέχνες επιλέχτηκαν ως οι πιο ευχάριστες.

Οι 144 άποικοι, άντρες και γυναίκες, θα ήταν όλοι ισότιμοι, χωρίς κάποιον αρχηγό ή ανώτερο. Αυτή την τακτική προτίμησαν οι επιστήμονες που σχεδίασαν την Οδύσσεια, αφού μόνο έτσι θα μπορούσε να υπάρχει η κοινωνία ελευθεριακού σεξ.

Οι Αναρχικοί των Τροπικών επισήμαναν αυτό το παράδοξο: Μια εξουσιαστική κοινωνία επιλέγει ως προτιμότερη τη συλλογική διακυβέρνηση για την πρώτη αποικία. Το media αγνόησαν ή διαστρέβλωσαν το μήνυμα της 13ης.

Η αναχώρηση της Κιβωτού Ι χαιρετίστηκε από τις 12 Ομοσπονδίες ως το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού.

~~

Οι Άποικοι προσαρμόστηκαν γρήγορα στην Κιβωτό, σαν να έπαιρναν μέρος σ” ένα παιχνίδι τηλεοπτικού ρεαλισμού.

Μέχρι να φτάσουν στην Τροία, τη μία άκρη της σκουληκότρυπας (2,5 χρόνια μετά την αναχώρηση) όλες οι γυναίκες είχαν γεννήσει -43 απ” αυτές δυο φορές, ενώ είχαν γεννηθεί και δίδυμα.

Όμως το πέρασμα της σκουληκότρυπας αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο (φρικιαστικό ουσιαστικά) απ” όσο μπορούσαν να φανταστούν οι επιστήμονες.

Σύμφωνα με το αρχείο του υπολογιστή της Κιβωτού το «Πέρασμα» διήρκεσε μόλις 6 δευτερόλεπτα, όμως στους Άποικους φάνηκε σαν 8111 χρόνια.

Σαν μια κατάσταση αποκόλλησης του νου απ” το σώμα, οι Άποικοι βίωσαν το κενό και την απραξία για 8111 χρόνια -ενώ το σώμα τους γέρασε μόνο κατά έξι δευτερόλεπτα.

Κανένα απ” τα 176 παιδιά δεν άντεξε το Πέρασμα (το Pessah όπως καταχωρήθηκε στο συλλογικό ασυνείδητο). Και σχεδόν όλα τα φυτά της υδροπονικής καλλιέργειας καταστράφηκαν -λες και είχαν νευρικό σύστημα.

Απ” τους 144 οι 60 έπεσαν σε κώμα, αφού ο εγκέφαλος τους δεν μπόρεσε να βγει απ” το Pessah. Άλλοι 40 έχασαν τα λογικά τους. Αυτοί που είχαν τις αισθήσεις τους αναγκάστηκαν να καταφύγουν στον κανιβαλισμό, προκειμένου να επιβιώσουν τους επόμενους έξι μήνες, που θα χρειάζονταν μέχρι να φτάσουν στον Δίδυμο Πλανήτη.

Μεγαλύτερη πίεση ασκήθηκε όταν ο υπολογιστής της Κιβωτού ανακοίνωσε στους επιζήσαντες ότι εξαιτίας της καταστροφής των φυτών το οξυγόνο επαρκούσε μόλις για 5 αποίκους.

Καθώς η Κιβωτός πλησίαζε στον Δίδυμο πλανήτη οι άποικοι αλληλοεξοντώθηκαν -για να επιβιώσουν.

~~

Όταν έκαναν αναγκαστική προσεδάφιση είχαν απομείνει 3 άντρες και 2 γυναίκες.

Ο Αδάμ, ο Κάιν και ο Άβελ από άντρες. Η Εύα και η Λίλιθ, από γυναίκες. Αυτοί έπρεπε να αποικήσουν τον Δίδυμο Πλανήτη.

Πριν σβήσουν τα συστήματα, αφού δεν υπήρχε ίχνος ασθλατωνίου, έστειλαν μόνο ένα μήνυμα, στο οποίο δεν ανέφεραν τίποτα για το Pessah -γιατί μόνο έτσι είχαν ελπίδες να σταλεί μια νέα Κιβωτός.

«Φτάσαμε. Ο Δίδυμος Πλανήτης είναι ιδανικός για εποικισμό. Υπάρχουν νοήμονα ανθρωποειδή, συμβατά με μας και κατάλληλα για επιμειξία, αλλά βρίσκονται σε πολύ αρχέγονο στάδιο.

Ήδη διδάξαμε σε κάποιους τη χρήση της φωτιάς. Η Εύα τους έμαθε να ζωγραφίζουν -και φάνηκε να τους αρέσει.

Η χρήση της γλώσσας είναι περιορισμένη σε καθημερινά και υπαρκτά. Όμως έχουν δυνατότητες να εξελιχτούν.

Το μέρος τους οι αυτόχθονες το αποκαλούν Γη, που σημαίνει κάτι σαν «εδώ» ή «όλος ο κόσμος».

Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν ίδια με τη δική μας. Καιρικές συνθήκες ιδανικές.

Ελάτε. Σας περιμένουμε.»

~~

8111 χρόνια μετά η Μητρόπολη έλαβε το μήνυμα και έστειλε έναν στόλο από Κιβωτούς.

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Νικόλας Άσιμος Μπαγάσας

•Ιουλίου 23, 2015 • Σχολιάστε

Ο Αλντεμπαράν Στη Σκήτη Του Θεού (Γράφει ο Γελωτοποιός)

•Ιουλίου 23, 2015 • Σχολιάστε
sebastiao-salgado

«Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω;
Μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω.»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μια νυχιά, έτσι είναι το φεγγάρι απόψε. Απ” την άκρη του κρέμεται ένα αστέρι, ένα από κεινα που μείναν μόνα τους να κλαίν” τον χαμένο αγώνα του τροβαδούρου.

Και δίπλα απ” τη νυχιά είδα τον Θεό ν” απλώνεται.

~~{}~~

Πριν πολλά χρόνια, τότε που ο ήλιος έβγαινε απ” την ανατολή και το γρασίδι φύτρωνε στο χώμα, είχα βρεθεί στο Άγιο Όρος.

Θυμόμουν τον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό που τριγυρνούσαν στον Άθω προς αναζήτηση θεού. Τον βρήκαν κι οι δυο, καθένας με τον τρόπο του.

Πήγα να ψάξω κι εγώ. Ίσως θα έπρεπε να κάνω πιο σημαντικά πράγματα, νέο παιδί, παλικάρι, που έπιανα τις πέτρες και τις έστιβα. Να σπουδάζω, να δουλεύω, να ψάχνω τρόπους για να βγάλω λεφτά. Δεν το είχα τότε, δεν το έχω τώρα, κι έτσι άφραγκος κι αλλοπαρμένος γυρεύω τον θεό, μακριά απ” τον Άθω.

Για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ.

~~{}~~

Άφησα πίσω μου τις Αγορές και τα παζάρια, πήρα μια διαλυμένη Βίβλο και παρείσφρυσα στο άβατο.

Με φιλοξένησε στο κελί του ο Χρυσόστομος. Και θυμάμαι ένα ένδοξο πρωινό, με τον ήλιο να επαργυρώνει τη θάλασσα, που με βρήκε χωμένο στη Βίβλο.

«Τι κάνεις εκεί;» με ρώτησε.
«Προσπαθώ να καταλάβω».
«Τι να καταλάβεις;», είπε γελώντας. «Κοίτα μπροστά σου. Τι άλλο θες;»

Σήκωσα το κεφάλι κι είδα τον Κόσμο. Χωρίς πολυκατοικίες, λεωφόρους κι αυτοκίνητα. Δεν υπήρχαν ψευδαισθήσεις κι υποκατάστατα, όλα εκείνα που κατασκευάζουν οι άνθρωποι για να επενδύσουν την αποτυχία τους. Ήταν ο Κόσμος γυμνός. Αληθινός.

Δεν κατάλαβα, αλλά ανατρίχιασα.

~~{}~~

Ήμουν μικρός τότε, λίγο παραπάνω απ” τα είκοσι. Έπρεπε να γυρίσω πίσω. Ένιωθα πως κάπου με περίμενε ένα κορίτσι μ” ανθισμένα στήθη. Κι όλος ο κόσμος ωχριά μπρος στο άρωμα της γυναίκας. Αλλιώς μπορεί να “μενα εκεί.

~~{}~~

Γύρισα, αγάπησα κι αγαπήθηκα, κι έπειτα προσπάθησα να παρεισφρύσω στο άβατο των ανθρώπων.

Ακόμα δεν το “χω καταφέρει. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς λειτουργεί.

Κάποια βράδια, σαν το αποψινό, ρωτάω τον θεό, μήπως ξέρει αυτός, μήπως αυτός έχει καταλάβει.

Τον ρωτάω γιατί πρέπει να πονάμε.
Δεν απαντάει.
Τον ρωτάω γιατί πρέπει να πεθαίνουμε.
Δεν απαντάει.
Τον ρωτάω γιατί πνίγονται άνθρωποι.
Δεν απαντάει.

Αν μπορούσε να μιλήσει ξέρω τι θα μου “λεγε.

«Αυτός ο κόσμος είναι ο κόσμος των ανθρώπων.

Όταν όλοι ήσασταν κοντά μου σας ρώτησα τι προτιμάτε; Αθανασία ή ελευθερία;

Οι άγγελοι προτίμησαν την αθανασία. Οι άνθρωποι την ελευθερία.

Οι άγγελοι δεν μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στο Κακό και στο Καλό. Γι” αυτό είναι αθάνατοι.

Οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν. Γι” αυτό πεθαίνουν.»

«Γι αυτό σκοτώνουν», του είπα.
Δεν απάντησε.

~~{}~~

Περπατούσαμε στο δάσος με τον Χρυσόστομο και μου “δειχνε τα ίχνη απ” τα αγριογούρουνα. Κάπου είδαμε μια τρύπα στο βουνό.

«Σκήτη», μου είπε. «Εμενε ένας γέροντας εδώ.»

«Τι έκανε;» τον ρώτησα.

«Πέθανε», μου είπε.

~~

Το τελευταίο βράδυ, πριν φύγω απ” τον Άθω, θυμήθηκα εκείνη τη βουδιστική ιστορία.

Ένας νεαρός είναι δόκιμος μοναχός. Περνάει όλες τις δοκιμασίες, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει το κορίτσι στο χωριό.

Πηγαίνει στον δάσκαλο και τον ρωτάει: «Δάσκαλε, τι να κάνω; Να γίνω μοναχός ή να γυρίσω στο χωριό να παντρευτώ;»

Ο δάσκαλος μασουλούσε κολοκυθόσπορους, με τα λίγα δόντια που του “χαν μείνει. Έφτυσε τα τσόφλια κι είπε:

«Ό,τι και να κάνεις, στο τέλος θα το μετανιώσεις.»

~~{}~~

Το φεγγάρι μοιάζει με τσόφλι από πασατέμπο κι ο Αλντεμπαράν κρέμεται στην άκρη του.

Η Πέρλα, ο σκύλος, μασουλάει σαν σοφός ένα ξύλο.

Κάπου πνίγονται άνθρωποι, κάπου άνθρωποι πλουτίζουν, κάπου ένα παιδί ονειρεύεται την ειρήνη.

Ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει απ” την ανατολή στον κόσμο των ανθρώπων.

Κι ο θεός ξαπλώνει στη σκήτη του, χωρίς ποτέ να απαντάει.

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Η δυσπεψία του θεού και η αναπόφευκτη τίγρη (Γράφει ο Γελωτοποιός στο nostimonimar.gr)

•Ιουλίου 23, 2015 • Σχολιάστε

tiger-1-1024x768

“Έχει ο σκύλος βουδιστική φύση;”
“Γαβ”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Σιντάρτα ήταν γιος ενός μικρού μονάρχη του γένους Σάκυα, στη βορειοδυτική Ινδία. Οι χρονολογίες της γέννησης του ποικίλλουν από το 624 ως το 448 π.Χ. Πολλοί όμως πιστεύουν ότι γεννήθηκε την ίδια χρονιά με έναν άλλο “μυστικό”, τον Πυθαγόρα, γύρω στο 580 π.Χ.

Ο πρίγκηπας μεγάλωσε προστατευμένος μέσα στο παλάτι. Δεκάξι χρονών παντρεύτηκε δυο πριγκίπισσες. Παρότι του απαγορευόταν να τριγυρνά ανάμεσα στους κατώτερους εκείνος μεταμφιεσμένος βγήκε στην αγορά, τέσσερις φορές.

Τις τρεις πρώτες είδε έναν γέρο, έναν άρρωστο κι έναν νεκρό. Τότε αντιλήφθηκε τα τρία κακά που αναπόφευκτα προσβάλλουν την ανθρώπινη ύπαρξη: Τα γηρατειά, την αρρώστια και τον θάνατο.

Την τέταρτη φορά είδε έναν ασκητή.

Τότε αποφάσισε να εγκαταλείψει το παλάτι και τα προνόμια του. Έζησε ως ασκητής, αλλάζοντας το όνομα του σε Γκαουτάμα.

Είχε δύο δασκάλους, που του δίδαξαν τη φιλοσοφία και τις τεχνικές της γιόγκας, όμως σύντομα τους εγκατέλειψε κι αυτούς, αφού κατάλαβε ότι δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν.

Έπειτα υποβλήθηκε σε μια σειρά αυστηρότατων πειθαναγκασμών, προσπαθώντας να φωτιστεί, προσπαθώντας να καταλάβει τι είναι αυτό που προκαλεί τον Πόνο.

Κάποια μέρα, λιπόσαρκος πια, δέχτηκε μια προσφορά ρυζιού. Οι μαθητές του τον εγκατέλειψαν γι’ αυτή την ένδειξη αδυναμίας.

Όμως εκείνος είχε αντιληφθεί ότι η βάση του Πόνου είναι η Επιθυμία (ακόμα κι η επιθυμία της στέρησης) καθώς και η προσπάθεια να ελέγξεις όσα συμβαίνουν.

Όταν φωτίστηκε λατρεύτηκε σαν θεός και η κοινότητα των προσήλυτων αυξήθηκε θεαματικά -παρότι εκείνος δεν το επιθυμούσε.

Ο Βούδας (που σημαίνει “φωτισμένος”) ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι είναι θεός, ουσιαστικά ποτέ δεν αναφέρθηκε σε κάποιον θεό. Πρόκειται για μια άθεη διδασκαλία -μάλλον αγνωστικιστική, αλλά όταν έγινε θρησκεία τον λάτρεψαν ως θεό.

Ο Βούδας ποτέ δεν θα γινόταν οπαδός του βουδισμού (ούτε κι ο Χριστός του χριστιανισμού ή ο Μαρξ του Μαρξισμού).

Πέθανε στα ογδόντα του μετά από δυσπεψία (τι αυτοσαρκασμός!)

~~

Η βουδιστική σκέψη είναι πολύ διαφορετική απ’ τη δυτικότροπη. Δεν βασίζεται στη λογική, έτσι όπως τη θεμελίωσε ο Αριστοτέλης, ούτε στη διαλεκτική, όπως αυτή εξελίχτηκε απ’ τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα ως τον Χέγκελ.

Θυμίζει περισσότερο το θέατρο του παραλόγου, όπως του Ιονέσκο, και τις αντιτραγωδίες του Μπέκετ. Τα λόγια, οι λέξεις, δεν μπορούν να αποδώσουν το νόημα, την ουσία. Μάλλον το εγκλωβίζουν.

Και κάτι παραπάνω, αφού δεν υπάρχει νόημα. Ούτε ουσία.

~~

Τα κοάν είναι μικρές ιστορίες δίχως νόημα. Υπάρχουν για να βοηθήσουν τον δόκιμο μοναχό να φωτιστεί.

Του δείχνουν ότι η φώτιση δεν έρχεται χάρη στην προσπάθεια και τον έλεγχο, αλλά το αντίθετο: Μόλις εγκαταλείψει τη χίμαιρα του ελέγχου, μόλις αρνηθεί την ύπαρξη νοήματος.

Το αγαπημένο μου κοάν είναι το ακόλουθο (το έχω αναφέρει σε παλιότερο κείμενο, αλλά αυτή είναι μια βασική λειτουργία των κοάν: Επαναλαμβάνεις μια ιστορία χωρίς νόημα, μέχρι που να αντιληφθείς ότι δεν υπάρχει νόημα).

“Ένας μοναχός περπατούσε στο δάσος. Άκουσε έναν βρυχηθμό και γυρίζοντας είδε μια τίγρη. Ξεκίνησε να τρέχει για να σωθεί. Έφτασε σ’ έναν γκρεμό και πήδηξε. Πιάστηκε από κάποιο φυτό. Επάνω τον περίμενε η τίγρη. Κάτω αιχμηρά βράχια. Ο μοναχός κοίταξε το φυτό όπου κρατιόταν και είδε ότι είχε φρούτα. Έπιασε ένα και το έφαγε.”

Αν προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε με τον δυτικό τρόπο σκέψης αυτό το κοάν θα λέγαμε ότι το φρούτο συμβολίζει (οι δυτικοί λατρεύουν τους συμβολισμούς) το παρόν .

Ο φωτισμένος μοναχός, ανάμεσα στην τίγρη και στον γκρεμό, απολαμβάνει αυτό που έχει.

Άδραξε τη μέρα, ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε, φρόντισε το σήμερα κι άφησε το αύριο να φροντίσει τον εαυτό του, κι άλλα παρόμοια (δυτικά).

Όμως τα κοάν δεν είναι αινίγματα ούτε αλληγορίες ούτε μύθοι του Αισώπου με ηθικό δίδαγμα. Τα κοάν είναι κοάν (και ίσως να μην είναι).

Ή όπως λέει ο Βούδας:

“Υπάρχει μόνο Πόνος, δεν υπάρχει αυτός που πονά.
Δεν υπάρχει δράστης, υπάρχει μόνο δράμα.
Το Νιρβάνα υπάρχει, αλλά όχι αυτός που το ζητά.
Ο Δρόμος υπάρχει, αλλά όχι αυτός που τον περπατά.”

~~

Ένα άλλο αγαπημένο κοάν είναι αυτό:

“Έχει ο σκύλος βουδιστική φύση;” ρώτησε ο δόκιμος τον γέροντα.
“Γαβ”, είπε ο γέροντας.

Εδώ κάποιος λάτρης του Βιτγκενστάιν θα θυμόταν αυτό που είπε ο φιλόσοφος για το λιοντάρι: Ότι ακόμα κι αν το λιοντάρι μιλούσε δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε τι λέει.

(Μια μικρή διακοπή. Αυτό το κείμενο το έγραψα πριν περίπου έναν μήνα, σε συνέχεια από ένα άλλο με τίτλο “Η χίμαιρα του ελέγχου” http://sanejoker.info/2015/06/chimera2.html

Χθες, διαβάζοντας το “Λεξικό των Θρησκειών” του Μιρσέα Ελιάντε, ανακάλυψα ότι η βουδιστική διδασκαλία θεωρείται αποφατική κι ότι πολλοί “έχουν μπορέσει να αντιληφθούν μια κάποια συγγένεια ανάμεσα στη μέθοδο του Βούδα και σ’ εκείνη μερικών νεοθετικιστών, και ιδιαίτερα του Βιτγκενστάιν.”

Ο υποφαινόμενος λίγα ξέρει για τον Βούδα -κι ακόμα λιγότερα για τον Βιτγκενστάιν. Όμως ακόμα κι αυτός ο ελάχιστος “εγώ” μπόρεσε να καταλάβει τη σχέση.)

~~

Αν καταφέρουμε να υπερβούμε όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε θα δούμε ότι τα κοάν δεν έχουν καμία εξήγηση, πέρα από αυτή που τους δίνουμε.

Τα κοάν δεν υπάρχουν για να καταλάβεις. Ακριβώς το αντίθετο: Δείχνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα για να καταλάβεις.

Δεν φτάνεις κάπου, δεν καταλήγεις, δεν βρίσκεις το νόημα, τη λύση. Η φώτιση έρχεται όταν σταματάς να προσπαθείς, όταν σταματάς να αναζητάς, όταν δεν προσπαθείς να ελέγξεις, όταν δεν πασχίζεις για να φωτιστείς.

Ο δυτικός τρόπος σκέψης (όπως ο δικός μου) αποκαλεί αυτόν τον τρόπο αφηρημένο, αφού νομίζει ότι βασίζεται στην αφαίρεση, ή -όπως θα έλεγε ο Ντεριντά “αποδόμηση”. Ή αποφατικό, σύμφωνα με τον Ελιάντε.

Όμως δεν είναι αφαίρεση ούτε αποδόμηση ούτε απόφαση. Είναι υπέρβαση -και δεν είναι.

Αντί να προσπαθείς να φτάσεις απ’ το Α στο Ω, λογικά, διαλεκτικά, ενορατικά, αποφατικά, σταματάς να προσπαθείς, αφού το Α και το Ω είναι συμβάσεις, κατασκευάσματα του νου.

Ο διαλογισμός είναι μια μέθοδος για ν’ αλλάξεις τον τρόπο λειτουργίας του νου σου, ουσιαστικά για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Προσηλώνεσαι σ’ ένα σημείο και γίνεσαι ένα μ’ αυτό. Παύεις να υπάρχεις, ενώ ταυτόχρονα είσαι παντού.

Και πουθενά.

~~{}~~

Πόσο αντίθετο είναι αυτό το άδειασμα του νου με τη σύγχρονη εποχή της άκρατης και διαρκούς πληροφορίας;

Λαμβάνουμε διαρκώς πληροφορίες, πιστεύοντας ότι αυτές θα μας βοηθήσουν να ολοκληρωθούμε.

Τα παιδιά, από τη γέννηση τους, δέχονται καταιγίδες ερεθισμάτων: Μότσαρτ για μωρά, εκπαιδευτικά παιχνίδια, βιβλία, μουσική, αθλητισμός, ξένες γλώσσες, dvd, εικαστικά, ρομποτική.

Βασικά χαρακτηριστικά αυτού του καταιγισμού είναι η πληροφορία και η χίμαιρα του ελέγχου.

Είναι αστείο, αν όχι τραγικό. Οι δυστυχισμένοι γονείς, που ζουν σ’ έναν κόσμο ανελευθερίας κι αυταπάτης, έναν κόσμο ανισοτήτων, πασχίζουν να κάνουν τα παιδιά τους ίδια -ή καλύτερα (πάντα όσον αφορά την οικονομική τους κατάσταση).

Αυτή είναι η maya, η ψευδαίσθηση του κόσμου.

~~{}~~

Στο εμβληματικό “Σιντάτρα” του Έρμαν Έσσε, ο ήρωας συναντάει το παιδί του, όταν εκείνο είναι στα χρόνια της εφηβείας. Ο ήρωας δεν εγκρίνει τον τρόπο συμπεριφοράς του γιου του.

Κι ενώ η πρώτη του αντίδραση είναι να προσπαθήσει να τον “διορθώσει”, γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι ο δικός του τρόπος δεν είναι κατάλληλος για όλους, δεν είναι κατάλληλος για κανέναν, πέρα από τον εαυτό του, και πάλι, δεν είναι παρά ένας τρόπος, ένας δρόμος.

~~

Κάπως έτσι εκφράζεται η maya.

Νομίζουμε, οι γονείς, οι ενήλικοι, οι δάσκαλοι, ότι έχουμε βρει μια μέθοδο άξια και σωστή, για να τη διδάξουμε στα παιδιά.

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο υπό κατάρρευση, ότι όλα όσα κάναμε μας έχουν φέρει πιο κοντά στο τέλος.

Νομίζουμε ότι κατέχουμε την αλήθεια και θέλουμε να τη μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.

Δεν είναι παράξενο; Εργάζεσαι οκτώ (στην καλύτερη περίπτωση) ώρες την ημέρα, για σαράντα χρόνια, ελπίζοντας ότι κάποτε θα πάρεις σύνταξη, ώστε να σταματήσεις να κάνεις αυτό που μισούσες σαράντα χρόνια.

Και προσπαθείς να πείσεις τα παιδιά σου ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, ο δικός σου.

Μια ζωή ανάμεσα στον πόνο και τη βαρεμάρα, με σύντομα διαλείμματα ανάτασης και δεκαπενθήμερες διακοπές.

Μια ζωή όπου μετράς αντίστροφα τις ώρες μέχρι να σχολάσεις, μέχρι να νυχτώσει, μέχρι να πέσεις να κοιμηθείς.

Μια ζωή όπου μετράς αντίστροφα τις μέρες μέχρι το Σαββατοκύριακο, μέχρι τα Χριστούγεννα, μέχρι τον Αύγουστο.

Μια ζωή όπου μετράς αντίστροφα τα χρόνια μέχρι να πάρεις σύνταξη, μέχρι να πεθάνεις.

Και προσπαθείς να πείσεις τα παιδιά σου ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, ο δικός σου.

Μια χαμένη ζωή με την ελπίδα των αξιοπρεπών γηρατειών. Να θυσιάζεις την νεότητα κι όλα τα όνειρα σου, προκειμένου ν’ απολαύσεις την τρίτη ηλικία.

~~

Το κοάν της σύγχρονης ζωής θα ήταν κάπως έτσι:

“Ένα παιδί μεγαλώνει στην πόλη, μπροστά σε μια οθόνη, πίσω από ένα μπαλκόνι. Μαθαίνει να θεωρεί την τίγρη αναπόφευκτη. Την υπηρετεί, την ταΐζει με το σώμα του, με τον χρόνο του, με τη ζωή του, με τον Πόνο του και τις Επιθυμίες του, με τα παιδιά του.

Όμως η τίγρη είναι αδηφάγα. Τον ρίχνει στον γκρεμό. Εκείνος πιάνεται από ένα φυτό. Στα κλαδιά του υπάρχουν πεποιθήσεις, αυταπάτες, βεβαιότητες.

Κόβει μία και την τρώει.

Μετά κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα Ευρωζώνη (Γράφει ο Γελωτοποιός στο nostimonimar.gr)

•Ιουλίου 21, 2015 • Σχολιάστε

koufala

together we stand, divided we fall
Hey you, Pink Floyd

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φτάνουν οι θρήνοι και οι ιερεμιάδες. Αρκεί με την απόγνωση και την κατάθλιψη. Θα ‘ρθουνε και χειρότερα, το ξέρουμε. Κι όσο μένουμε με το κεφάλι σκυμμένο τόσο θα μας πατάνε.

Δείτε τι αλήθεια συμβαίνει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν ολέθρια και σωτήρια.

Άθελα της μας έδειξε ολοφάνερα τις αλυσίδες μας, τις αλυσίδες όλων. Γιατί όποιος δεν κινείται δεν καταλαβαίνει ότι φοράει αλυσίδες.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις ξεκινούσαν τη θητεία τους με την απρόσκοπτη αποδοχή όλων των εντολών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Τσίπρας, είτε γιατί το πίστευε είτε για να κερδίσει τις εντυπώσεις, τις εκλογές και την εξουσία, ξεκίνησε αλλιώς: Υποστηρίζοντας ότι μπορεί, αυτός και οι ιππότες του που λένε ένα “ν”, να κερδίσει τον πόλεμο -ή έστω μία μάχη- μέσα στην Ευρώπη, αντιμέτωποι με την τραπεζο-πολεμική μηχανή της Αγοράς.

Κατατροπώθηκε.

Υπέγραψε συνθηκολόγηση άνευ όρων.

Η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και οι δορυφόροι της έριξαν τις ατομικές τους βόμβες, έκλεισαν τις τράπεζες.

Και σίγουρα θα μπορούσαν να κάνουν πολύ χειρότερα, αφού είναι ανήλεοι.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι πολύ πιο αδυσώπητος απ’ τον ναζισμό, τον σταλινισμό, τον ιμπεριαλισμό.

Όσοι έχετε αμφιβολίες δείτε τι έκανε στη Χιλή και σ’ όλη τη Λατινική Αμερική. Στην Ασία και στην Αφρική. Θυμηθείτε τη Γιουγκοσλαβία. Δείτε τη Συρία, το Ιράκ, όλη τη Μέση Ανατολή.

Τρομάξατε; Καλά κάνατε. Μην ελπίζετε, ούτε μια στιγμή, ότι οι “Θεσμοί” θα λυπηθούν το τομάρι σας και τα παιδιά σας.

~~

Χάρη στο φιάσκο του ΣΥΡΙΖΑ τα προσχήματα έπεσαν και φανερώθηκε το αληθινό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρωκρατία θέλει να καταργήσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Όχι μόνο τη δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία ή την αξιοπρέπεια -κι εκείνο το νεφελώδες pursuit of happiness που αναφέρεται στο Σύνταγμα μιας χώρας όπου η δημόσια υγεία είναι ανύπαρκτη και το 10% του πληθυσμού ζει στα όρια της φτώχειας.

Όχι. Θέλει να κάνει το ρεύμα και το νερό αγαθά πολυτελείας.

Θέλει να καταστρέψει όλους τους ελεύθερους (μικρούς) επαγγελματίες και να τους κάνει υπάλληλους των Μεγαλοεταιρειών (που μένουν αφορολόγητες).

Θέλει να μας στερήσει τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, κάθετι δημόσιο κι όχι ιδιωτικό.

Να αναγκάσει τους αγρότες να καλλιεργούν σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Να εξοντώσει τους άχρηστους συνταξιούχους.

Να μοιράσει τη γη, το υπέδαφος, κάθε πόρο και κάθε πολιτιστικό μνημείο, σε εκείνους που θα τα εκμεταλλευτούν εμπορικά και αποκλειστικά.

Να δημιουργήσει ένα έθνος πληβείων, που θα εκλιπαρούν για μια δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας.

Έχει ξαναγίνει, δεν είναι η πρώτη φορά. Αλλά τώρα είναι πιο αδίστακτοι από ποτέ, γιατί δεν υπάρχει αντίπαλο δέος, δεν υπάρχει αντίπαλος, είναι μόνο η ΤΙΝΑ και τα μυρμήγκια, η πλέμπα, οι λούμπεν, ο δίχως ταξική συνείδηση λαός.

~~{}~~

Μοιάζουν ανίκητοι, αυτό προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά είναι ένα φαραωνικό κατασκεύασμα με πήλινα πόδια. Γι’ αυτό θα καταστραφεί απ’ τη βάση, απ’ τον λαό που τόσο περιφρονούν και τόσο φοβούνται.

Στις 5 Ιουλίου του 2015 κανείς, ούτε καν η ελληνική κυβέρνηση, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένας λαός τόσο τρομοκρατημένος, στα όρια της εξαθλίωσης, με το πιστόλι στον κρόταφο και το κεφάλι στο στόμα του λύκου θα τολμούσε να πει: “Α γαμήσου!”

Ο λύκος τρόμαξε και δάγκωσε, όμως εκείνο το ΟΧΙ θα μείνει μέσα του, σαν μια ακίδα που μπήκε στο αίμα του, μέσα στο σύστημα του, και προχωράει για την καρδιά.

Ίσως να μην είναι το τέλος του θηρίου ούτε η αρχή του τέλους, αλλά είναι το τέλος της αρχής.

Αυτός ο παράλογα οργανωμένος κόσμος της Αγοράς, όπου οι άνθρωποι και το περιβάλλον είναι ασήμαντοι, ξεκίνησε να καταρρέει.

~~

Εμείς, ως άνθρωποι, ως πλέμπα, ως λαός, ως έθνος, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, ό,τι κι αν γίνει. Όπως οι Εβραίοι επέζησαν από χιλιάδες χρόνια εξορίας και διώξεων, όπως οι Αρμένιοι θυμούνται ποιοι είναι, όπως οι Ζαπατίστας αγωνίζονται ενάντια στον κόσμο, έτσι κι οι Έλληνες, αρχαίοι όσο κι η γλώσσα που μιλούν, όπως και κάθε έθνος, θα υπάρχουν για πολύ περισσότερο καιρό απ’ τους τυράννους και τις αυτοκρατορίες τους.

Και πιο πολύ, πέρα από έθνη, θρησκείες, φυλές και πεποιθήσεις, θα μείνει ο Άνθρωπος.

Ο άνθρωπος που αρνείται να χαθεί, που αρνείται να υποταχθεί, ο άνθρωπος που αρνείται, χαμογελώντας, μ’ ένα γαρύφαλλο κι ένα χέρι να τον στηρίζει.

Αυτόν τον άνθρωπο, που σταματάει να φοβάται, τίποτα δεν μπορεί να τον νικήσει.

~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο ταπεινά, πολύ ταπεινά, στους 27 ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στο Σουρούτς.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/